Home
Contact
LinkedIn Facebook twitter
Nieuws: Excuses van Ranjith (Column)
Datum: 2011, 17 November

Mijn excuus (column door Ranjith Postma)

Meende ik dat nou echt, een paar weken geleden? Iets over een spuughekel hebben aan supervisors, oftewel ‘toezichthouders’ op de werkvloer? Afgaande op reacties die ik kreeg lijkt men dit wel te denken. De realiteit ligt echter genuanceerder… Een situatie uit mijn  eigen praktijk: iedere woensdagmiddag controleer ik persoonlijk wie er te laat komt. Zorg ik dat iedereen oplet. Dat de mobieltjes uit staan. Dat er niemand gepest wordt. En sinds vorige week: dat het geen pepernoten regent. Ik denk weleens, maar goed dat de lezers van Supervisorweb me niet zo zien.

Huiswerk
Een keer per week help ik namelijk als vrijwilliger kinderen die op school  vast dreigen te lopen met het maken van hun huiswerk. Hoewel de jongeren als dag en nacht van elkaar verschillen, qua opleiding en leeftijd etc., hebben ze over het algemeen drie dingen gemeen: een laag studieniveau, een schrijnend levensverhaal, en –gelukkig-  ondanks alles, ongelimiteerde mogelijkheden om nog iets moois van hun toekomst te maken. Dankzij die laatste overeenkomst maken we van deze gemĂȘleerde groep een team dat elkaar door dik en dun steunt. Teamgeest die het zelfvertrouwen geeft dat ze van huis uit vaak ontberen.

Luie reet
Hoe anders is mijn werk in contactcenters. Daar word je soms wanhopig van de mensen die niet van hun luie reet te krijgen zijn. Deze kinderen, daarentegen, zijn gemotiveerd alsof hun leven er van afhangt. De reden is dat ze zich dat naarmate ze ouder worden zelf ook steeds beter realiseren.

Norm
Ondanks dat die twee werelden zo enorm verschillen blijkt dat het altijd weer neerkomt op twee zaken: zelfvertrouwen en uitdaging vanuit de groep. Voor mijn pupillen betekent het echter dat we juist de sociale druk om aan de eisen van anderen, volwassenen, te moeten voldoen proberen weg te nemen. En we doen ons best om hen de drempels die zij als problemen zien voor te stellen als uitdagingen.

Stiekem
Dat gaat prima, totdat er weer een pepernoot door de zaal vliegt en ik de toezichthoudende supervisor moet worden, waar ik zo’n verrekte hekel aan heb. “Maar meester…,” ojee, ik ben blijkbaar nog erger dan een supervisor, “hij begon!” En hoewel ik behoorlijk ‘boos’ kan worden, iedereen komt aan het einde van de middag, ook de grootste dondersteen, even een afscheid huggen of een stoere handshake geven. En daar doe je het allemaal voor. Toch? Dan ben ik maar een supervisor/meester.

Dus bijdeze mijn excuus aan iedereen op wiens lange tenen ik ben gaan staan. Ik ben minstens net zo erg als jullie. Nee erger nog, want ook nog hypocriet.
 



Terug naar Nieuws
Inloggen / Registreren
logo-randstad.jpg

CCMA-logo.jpg

VANAD-GROUP-logo.png

Supervisorweb copyright 2009. Alle rechten voorbehouden. Lees voor gebruik graag de disclaimer en het privacy reglement.
Supervised by Webspace Design